陈小艺（互关互评）

Przed ślubem wysłałam elektroniczne zaproszenia do wszystkich moich byłych chłopaków. Nie po to, by się chwalić, ale żeby zobaczyć, kto przyjdzie. Przyszło trzech. Pierwszy usiadł i od razu się napił, podczas toastu powiedział do mnie: „Jeśli twój mąż będzie dla ciebie zły, to ja pierwszy będę czekał pod twoimi drzwiami.” Mój mąż obok zrobił się zielony na twarzy. Drugi przyniósł bukiet, to była moja ulubiona rumianek. Podając mi go, powiedział: „Kiedyś mówiłaś, że chciałabyś zobaczyć morze rumianku, nie miałem na to siły. Teraz ktoś może ci to dać.” Prawie się rozpłakałam. Trzeci był najbardziej normalny, dał kopertę z pieniędzmi i poszedł. Następnego dnia dostałam od niego wiadomość na WeChat: „Wczoraj w kopercie było o pięćset więcej, to rekompensata za obiad, który ci wtedy po zerwaniu byłem winien.” Mój mąż zapytał: „Dlaczego ich zaprosiłaś?” Odpowiedziałam: „Chciałam wiedzieć, ilu z tych, którzy życzyli mi szczęścia, naprawdę to myśli.” On zapytał: „I czy się dowiedziałaś?” Odpowiedziałam: „Pierwszy był szczery, bo mimo upicia się pamiętał, by nie urazić mojego męża, bał się, że będę miała kłopoty.” „Drugi też był szczery, bo pamiętał każde moje słowo.” „Trzeci też był szczery, bo pamiętał i spłacił dług sprzed pięciu lat.” Mój mąż milczał długo, potem powiedział: „A ja?” Odpowiedziałam: „Jesteś najlepszy.” On powiedział: „Nie. Jestem najsłabszy, bo ożeniłem się z kobietą, która na weselu zaprasza swoich byłych chłopaków.”

Mój kolega Xiao Wang, ma 185 cm wzrostu, ćwiczy na siłowni od trzech lat, potrafi ścisnąć długopis klatką piersiową. Jego jedyny cel w życiu to znalezienie bogatej kobiety, by zaoszczędzić sobie trzydzieści lat walki. Kupił najdroższy roczny karnet na siłownię w naszym mieście, kosztował 12 tysięcy. Codziennie nie ćwiczy na sprzęcie, tylko kręci się przy wejściu do sali jogi, bo tam pojawiają się najbogatsze panie. Wytrwałość popłaciła – złapał jedną z nich. Kobieta po czterdziestce, zadbana, jeździ Porsche Cayenne, mieszka w luksusowej rezydencji nad rzeką, za każdym razem na siłownię przychodzi z torebką Chanel. Mówiła, że jej mąż często przebywa za granicą i jest samotna. Xiao Wang zrozumiał aluzję, towarzyszył jej na prywatnych treningach, potem na nocnych przekąskach, aż w końcu w luksusowym domu nad rzeką. Po trzech miesiącach Xiao Wang rzucił pracę i wprowadził się do niej. Kobieta kupiła mu zegarek Omega, mówiąc, że po powrocie jego żony z załatwienia formalności w kraju, wezmą ślub. Xiao Wang codziennie chwalił się w mediach społecznościowych luksusowym domem, samochodem i ekskluzywnymi restauracjami, podpisując zdjęcia „Dziękuję za spotkanie”. Wszyscy myśleliśmy, że mu się udało. Po pół roku się wyprowadził, zabrał walizkę i zamieszkał w firmowym akademiku. Zapytaliśmy, co się stało. Palił papierosy pół nocy i powiedział: „Jej mąż wcale nie był za granicą. Ten dom jest wynajęty, Cayenne należy do jej szefa, a Chanel to podróbka.” „Co gorsza, spotykała się jednocześnie z czterema facetami takimi jak ja. Spotkaliśmy się wszyscy w tym luksusowym domu nad rzeką.” Tamtej nocy czterech mężczyzn siedziało w salonie, za który płacili miesięczny czynsz 25 tysięcy, i liczyło pieniądze, które od nich „pożyczyła”. Najmniej stracił jeden z nich – 50 tysięcy, Xiao Wang – aż 230 tysięcy. Jej wymówki były zawsze takie same: „Mój mąż zamroził moje karty, pomóż mi najpierw, oddam ci w przyszłym tygodniu.” Teraz Xiao Wang pracuje w biurowcu w dzień, wieczorami jest marketingowcem w barze, a w weekendy dorabia jako trener na siłowni. W zeszłym miesiącu spotkałem go na stacji metra, schudł 10 kilogramów, a mięśnie klatki piersiowej zniknęły. Powiedział mi coś, co zapamiętałem do dziś: „Myślałem, że jestem na piątym piętrze, a ona była w stratosferze. Łowić bogate kobiety? Ja byłem tylko przynętą.”

Mam kumpla z dzieciństwa, który od zawsze miał pecha. Nie takiego „wygrał główną nagrodę” pecha, ale takiego „najpierw totalny pech, a potem odbicie” pecha. Po studiach poszedł pracować do sklepu z loteriami, zarabiał 3500 miesięcznie. Pracował tam trzy miesiące, aż właściciel sklepu uciekł, nie wypłacając mu dwóch pensji. Nie poddał się, zabrał do domu wszystkie pozostałe zdrapki ze sklepu, mówiąc „niech to będzie zapłata za pensję”. Miał ich łącznie 183, o nominałach 5, 10 i 20 juanów. Pierwsze 120 zdrapek dały mu łącznie 80 juanów wygranej. Jego dziewczyna nazwała go szalonym: „Po co ty przynosisz kupę śmieci do domu?” On usiadł na podłodze wynajmowanego mieszkania i zdrapywał je jedną po drugiej. Dziewczyna tak się zdenerwowała, że wróciła do rodziców. Na 121. zdrapce, o nominale 5 juanów, „Szczęście razy dziesięć”, zdrapał i wygrał 400 tysięcy. Zadrżały mu ręce, zadzwonił do dziewczyny: „Wróć, wygrałem 400 tysięcy.” Dziewczyna powiedziała: „Pewnie się upiłeś?” On odpowiedział: „Mam zdrapkę w ręku, przyjdź i zobacz.” Dziewczyna wzięła taksówkę i wróciła, zobaczyła tę zdrapkę i oboje zaczęli płakać ze szczęścia. Następnego dnia poszli odebrać wygraną, po odliczeniu podatku zostało 320 tysięcy. Zrobił coś, czego nikt się nie spodziewał: Z tą kwotą kupił sklep z loteriami, który wcześniej uciekł właściciel. Dziewczyna powiedziała: „Masz coś z głową? Ten właściciel uciekł, a ty chcesz przejąć jego interes?” On odpowiedział: „Uciekł, bo nie potrafił prowadzić biznesu, ja potrafię.” I naprawdę potrafił. Odnowił sklep, zrobił „ścianę wygranych”, na której przykleił wszystkie swoje wygrane zdrapki (w tym tę za 400 tysięcy). Przy wejściu powiesił baner: „Właściciel tego sklepu wygrał 400 tysięcy, czy chcesz być następny?” Biznes eksplodował. Po trzech miesiącach miesięczne obroty potroiły się. Co więcej, po pół roku właściciel, który uciekł, wrócił i chciał odkupić sklep za 500 tysięcy. Kumpel nie sprzedał. Właściciel powiedział: „Używasz mojej licencji biznesowej, jeśli ją anuluję, nie będziesz mógł działać.” Kumpel się uśmiechnął: „Już zarejestrowałem nową firmę, jutro anuluję twoją licencję.” Właściciel zaniemówił. W zeszłym roku na Nowy Rok spotkałem go, jechał samochodem wartym ponad 30 tysięcy, jego dziewczyna została żoną, a dziecko miało się urodzić za trzy miesiące. Zapytałem go: „Czy żałujesz, że właściciel uciekł i nie zapłacił ci pensji?” Odpowiedział: „Żałuję. Żałuję, że nie pozwoliłem mu być mi dłużnym jeszcze dwa miesiące.”